Het noorden.

Dag 72, van Orawa naar Port Albert Camping

De route

We volgde de route weer naar het noorden, maar we vonden er beide niets aan. Het was veel klimmen langs drukke wegen. We besloten om het roer radicaal om te gooien. We zijn meer naar het binnenland gefietst en hebben de route van de TA (Te Aotearoa) genomen. Daar was het weer mooi en rustig, met af en toe een gravel strook en klimmetjes.

In Albert port zijn we naar een camping gegaan “It’s a is little bit “ruf” on that camping site”, wist een vrouw ons te vertellen toen we vroegen om een camping.

Een behulpzame man met een wankelig loopje en een zware hese rokers stem kwam trots vertellen wat er allemaal was. We hebben een privé keuken met zitkamer en zelfs een warme douche. Ons tentje wacht op ons en staat er druiperig bij in de regen.

Wij zitten droog op de bank te binchen, dus wij zijn dik tevreden.

Dag 73, van Port Albert naar Matakohe

Voor we verder gingen moesten we er achter zien te komen, of er een boot zou varen aan de westkust vanaf de Pouta marine naar Hellensville. In het laagseizoen (dat het nu is) schijnt deze maar een keer per week te varen. Op ons mailbericht kregen we geen antwoord, maar met een telefoontje kregen we een verlossend antwoord. Op dinsdag 17 maart, om 5 uur zou er een boot, voor fietsers van de TA vertrekken. Dat gaf ons ruimschoots de tijd om daar te komen.

De route

Het was een afwisselend ritje. Van gravel, tot snelweg. We hebben weinig foto’s gemaakt, we kennen de omgeving inmiddels wel met al die gemene steile heuvels.

We zitten op een mooie camping met een nette keuken met alles erop en eraan. De harde wind maakt het koud buiten, dus ook hier zitten we weer lekker binnen.

Dag 74, van Matakohe naar Dagaville

Bij de camping was een beroemd museum. Het ging voornamelijk over de Kauri bomen. Die worden heel groot en het is het beste hout van de wereld (aldus het museum).

De route was mooi en grotendeels gravel:

Mijn campingmat is wel 10 keer lek geweest en keer op keer heb ik het geplakt. Nu is het zo erg geworden dat ik het lek niet meer kan vinden en toch lig ik na een paar uur op de harde grond. Dus er moest een andere komen.

Op zondag is alleen de warehouse open en daar zouden ze “iets” kunnen hebben.

Het koste maar 5,5 euro, dus voor dat geld wilde ik wel een zacht bedje voor een nachtje.

Naast ons tentje stond Ed, een Canadees uit Vancouver.

Hij was héél blij met mij want op zijn mobiel kreeg hij alleen “inverted” plaatjes en filmpjes te zien (zoals bij een negatief op een filmrol). Dat probleem had ik opgelost. Hij had het al een tijdje en hij dacht er niet meer van af te komen deze vakantie. Zijn avond kon niet meer stuk!

Dag 75, van Dargaville naar Kellys bay. Én de dag dat ons 4e kleinkind werd geboren.

Eerst gingen we op zoek naar een nieuwe Slaapmat.

Ik had de keuze uit 2 matjes. De keuze viel op de groene. Het zwaargewicht heb ik ingeleverd bij een 2e hands zaakje. “Gooi het daar meer neer”, en verder hoefde ik niets te zeggen.

Na wat gewinkel en getreuzel zaten we om 12 uur op de fiets. We zijn moe van het fietsen, de zwoem is eruit , de pap is op, de bordjes leeg. Met deze instelling hebben we toch menig heuveltje bedongen.

We zijn gefietst naar Kellys Bay. Een hele mooie camping zonder enig geluid van auto’s of andere motoren.

Er was een groot nadeel, er zaten zwermen muggen en ze probeerde ons op alle mogelijke wijze het leven zuur te maken. Heel vlug zijn we de binnen tent ingedoken. Tussen de binnen en buitententent zaten honderden muggen. Ze smeekte om binnen te mogen en zoemde de hele nacht door.

Het mooiste nieuws hoorde we midden in de nacht: we hebben er weer een kleinkind bij. Ze is de dochter van Roel en Anne (onze oudste zoon)

Tja nu willen we wel weer naar huis…

In de ochtend heb ik tegen de buurman verteld dat we afgelopen dag, een kleinkind rijker geworden waren. Aangezien er maar 2 gasten stonden, wist gelijk de halve camping het(-;

Dag 76, van Kellys bay naar Port Pouto en verder met de boot naar Hellensville

We hoefde maar 20 km te fietsen maar iedere klim viel ons zwaar. Als het eenmaal niet meer goed zit tussen de oren, lukt het ook niet meer.

We zijn er toch weer gekomen. Wij waren de eerste fietsers, maar na ons volgde er nog vele die allemaal met de boot mee gaan. Ook Ed, was weer van de partij.

Tijdens het wachten heb ik nog even in de zee gezwommen en geducht. Heerlijk om weer fris te zijn.

Toen was het tijd om te vertrekken.

De boottocht duurde ruim 3 uur en iedereen zat er relaxed bij.

De gastvrouw van de boot, wist een groen veldje bij een haven waar we onze tenten op konden zetten.

Het veldje stond goed vol met 8 tentjes. Ver weg van het veldje vonden we een vieze wc zonder toiletpapier. Och ja, we denken dat het een goede bijverdienste was op een illegaal veldje.

Dag 77, van Hellensville naar het strand bij Muriwai

In de ochtend is Ed met ons in het stadje gaan ontbijten. Daarna hebben we de inmiddels, bijna droge tent, ingepakt, en zijn onze wegen weer gaan scheiden.

Het was een kort ritje naar het strand vandaag. 26 km met 500 hm. We hebben flink inkopen gedaan want we willen hier 2 nachten blijven en er is geen winkel of restaurant in de buurt.

Het reservaat Muriwai ligt aan zee en we zitten op een mooie ruime camping. Zie hier:

Dus: morgen een dagje rust, vrijdag terug fietsen naar Auckland, zaterdag de boel inpakken en zondag vliegen we weg. Maandag gaan we ons kleinkind bewonderen, daar hebben we nu al zin in.

De routes via komoot